Iedereen zegt het. “Je moet loslaten.” Als je ergens mee worstelt, als iets niet meer past, als je een nieuwe fase ingaat, dan is loslaten het antwoord. Zo eenvoudig.
Afgelopen satsang deelde ik met de deelnemers hoe ik zelf lange tijd dacht dat ik allerlei onverwerkte emoties moest leren loslaten. Inmiddels weet ik, door vallen en opstaan, dat dit niet de juiste route is. Ik dacht dat als ik maar allerlei emoties kon ontladen, ik opgeschoond zou zijn en met een schone lei verder kon. Hup, hup en door.
In de afgelopen jaren ontdekte ik deels in mijn eigen ontwikkeling, en deels in het coachen van cliënten, dat er iets is wat veel meer moed vraagt dan loslaten. En dat is: toelaten.
Loslaten is iets achterlaten, iets wegleggen. Het heeft iets actiefs, je doet ‘iets’. Toelaten is anders. Toelaten is ruimte maken van binnenuit. Het is niet iets doen, maar het gaat om ontvangen. Niet iets kwijtraken, maar iets binnenlaten dat je nog niet kent.
Sinds half april zijn we verhuisd van Londen naar Málaga en ervaar ik helemaal hoe het is om open te staan voor van alles wat ik niet ken. In de eerste weken had ik een roze bril op: alles was exciting, ik ontmoette op de Spaanse school allerlei leuke mensen en ik hopte van de ene activiteit in de andere. Het voelde als een soort oneindige vakantie.
Ook in het leren van de Spaanse taal voelde ik motivatie en goede zin. Het maakte me niet uit om fouten te maken, want daar leer ik immers toch van? En, in alle eerlijkheid, ik had er ook écht de grootste lol in. Het was een heerlijke binnenkomer.
Tot een paar weken geleden de realiteit inkickte: we zijn niet op vakantie. Ik wil de taal écht leren en niet blijven hangen in het houtje-touwtje-Spaans. Ik zag dat ik overmoedig was geworden en de mindset had aangenomen: ‘dat doe ik wel even’.
In de eerste vier weken deed ik A1+ en daarna niveau A2, en toen begon het. We doken in de wereld van de verleden tijdsvormen. Er zijn er vier. En toen sloeg de boel op tilt. De paniek sloeg toe en de wanhoop vloog me aan: ‘Dit gaat me nooit lukken.’
De Jessica die gewoon lekker aan het kletsen was in haar eigen versie Spaans, wist nu de theorie van hoe het eigenlijk hoorde. Mijn onschuldigheid en moedigheid maakten plaats voor complete verlamming. Mijn hoofd zocht naar de juiste werkwoorden, in welke vorm, in de juiste tijden. Met de perfectionistische mindset: ‘Ik heb het nu geleerd, dus moet ik het nu toch ook kunnen reproduceren?’
Inmiddels ben ik erachter dat ik geen talenknobbel heb en een langzame leerling ben. Het heeft bij mij tijd nodig. En dat besef heb ik toegelaten. De onzekerheid heb ik toegelaten. Spaans leren als volwassene is een oefening in kwetsbaarheid. Mijn mond vormt klanken die onwennig voelen. Ik begrijp de helft niet en vergeet wat ik gisteren nog wist.
Iets forceren kan ik niet. Ik kan het alleen toelaten, de verwarring, het niet-weten, het langzame proces. En op de momenten dat ik dat deed, ophield met “goed willen doen” en gewoon aanwezig was met de taal… gebeurde er iets. Het begon een soort van te landen.
Het was in de zevende week Spaans (niveau B1) en we leerden onze gevoelens te uiten. Ik dacht: dit is mijn week! 😉 En met een beetje voorbereiding lukte het mij om in het Spaans te delen dat ik in het begin overmoed voelde, maar dat dat gevoel inmiddels plaats heeft gemaakt voor nederigheid. Ik heb nog meer respect gekregen voor mensen die een nieuwe taal leren en zich deze echt eigen weten te maken.
Misschien zit jij op dit moment midden in een overgang. Een nieuw project, nieuwe baan. Een verhuizing. Een relatie die verandert. Een leven dat een andere richting op wil. Of een overmoedig gevoel over iets waar je net fris mee bent gestart?
En misschien hoor jij ook steeds: “Je moet loslaten.” Maar voel je dat dat niet het hele verhaal is.
Want loslaten is het begin. Toelaten is de moed die daarna komt. De bereidheid om niet te weten hoe het wordt. Om ongemak te verdragen zonder het weg te duwen. Om open te staan voor wat zich aandient, ook als het onwennig voelt, ook als het langzaam gaat.
Je hoeft de taal van je nieuwe levensfase niet meteen vloeiend te spreken. Soms is struikelen en toelaten al meer dan genoeg.
Loop je ergens in vast en merk je dat ‘loslaten’ niet werkt, maar ’toelaten’ nog spannend voelt? Ik loop graag een stukje met je mee op dat onbekende pad. Je bent welkom voor een adempauze en een goed gesprek.
Jessica